Znieczulenie w implantologii
Znieczulenie w implantologii to zniesienie czucia bólu w okolicy zabiegu, najczęściej metodą miejscową.
Znieczulenie miejscowe
Lekarz podaje środek znieczulający w okolicę zabiegu. Czucie bólu ustępuje po kilku minutach, a czucie dotyku i nacisku pozostaje.
W żuchwie stosuje się często znieczulenie przewodowe, obejmujące całą połowę łuku. W szczęce wystarcza zwykle znieczulenie nasiękowe w miejscu zabiegu.
Czas działania i odczucia po zabiegu
Działanie środka utrzymuje się od jednej do kilku godzin, zależnie od preparatu. Przez ten czas pacjent unika gryzienia, żeby nie przygryźć wargi ani policzka.
Po ustąpieniu znieczulenia pojawia się dolegliwość porównywalna do bólu po usunięciu zęba. Lekarz zaleca wtedy leki przeciwbólowe i chłodzenie okolicy.
Sedacja
Pacjenci z nasilonym lękiem mogą skorzystać z sedacji wziewnej podtlenkiem azotu. Metoda zmniejsza napięcie, a pacjent zachowuje kontakt z lekarzem.
Przy rozległych zabiegach stosuje się sedację dożylną prowadzoną przez anestezjologa. Wymaga ona osobnej kwalifikacji oraz opieki po wybudzeniu.
O nadwrażliwości na leki znieczulające pacjent informuje lekarza przed zabiegiem. Dotyczy to także chorób serca i przyjmowanych leków.