Implant jednoczęściowy i dwuczęściowy
Implant jednoczęściowy i dwuczęściowy to dwa warianty budowy wszczepu, różniące się tym, czy łącznik stanowi z nim jedną bryłę.
Implant dwuczęściowy
Trzon wszczepu i łącznik stanowią osobne elementy skręcane śrubą. Taka budowa pozwala ukryć implant pod dziąsłem na czas gojenia. Lekarz odsłania go dopiero w drugim etapie.
Rozdzielenie części daje swobodę w doborze kąta i wysokości łącznika. Dlatego wariant dwuczęściowy dominuje w leczeniu pojedynczych braków.
Implant jednoczęściowy
Trzon i łącznik tworzą jedną bryłę bez połączenia śrubowego. Brak szczeliny między częściami ogranicza miejsce, w którym mogą gromadzić się bakterie.
Wszczep wystaje jednak ponad dziąsło od razu po zabiegu. Wymaga to dobrej pierwotnej stabilizacji oraz ostrożności podczas gojenia. Kąt osadzenia trzeba zaplanować dokładnie, bo później nie da się go skorygować.
Kiedy lekarz wybiera dany wariant
Wybór zależy od szerokości kości, miejsca w łuku i planowanej pracy protetycznej. Implanty jednoczęściowe o małej średnicy stosuje się przy wąskim wyrostku oraz do stabilizacji protez.
Decyzję lekarz podejmuje po analizie tomografii stożkowej. Żaden z wariantów nie sprawdza się w każdej sytuacji klinicznej.