Implant zębowy
Wszczep w kształcie śruby, który przejmuje rolę korzenia po utraconym zębie. Osadza się go w kości wyrostka zębodołowego, a po zagojeniu stanowi oparcie dla korony, mostu albo protezy.
Budowa wszczepu
Implant składa się z trzonu osadzanego w kości oraz gwintu wewnętrznego. Do tego gwintu przykręca się później część protetyczną. Trzon ma kształt zbliżony do walca albo stożka, z gwintem zewnętrznym na całej długości.
Średnice wszczepów mieszczą się zwykle między trzema a sześcioma milimetrami. Długości zaczynają się poniżej ośmiu milimetrów i sięgają kilkunastu. Lekarz dobiera oba wymiary do ilości kości oraz miejsca w łuku zębowym.
Powierzchnia trzonu przechodzi obróbkę zwiększającą jej chropowatość. Rozwinięta powierzchnia ułatwia osadzanie komórek kościotwórczych i skraca gojenie.
Dlaczego kość przyjmuje tytan
Tytan w kontakcie z powietrzem pokrywa się warstwą tlenku. Ta warstwa oddziela metal od tkanek i ogranicza odczyn organizmu.
Kość odkłada się wtedy bezpośrednio na wszczepie, zamiast otorbiać go tkanką łączną. Zjawisko nosi nazwę osteointegracji i stanowi podstawę całego leczenia.
Kiedy lekarz rozważa implant
Wskazaniem jest brak jednego zęba, kilku zębów albo całego łuku. Wszczep przenosi obciążenia żucia na kość, więc ogranicza jej zanik w miejscu braku.
Warunkiem pozostaje odpowiednia ilość kości oraz wyleczone dziąsła. Lekarz ocenia je podczas badania i na podstawie tomografii stożkowej.
Część pacjentów wymaga przygotowania. Obejmuje ono leczenie zapalenia przyzębia, usunięcie zębów niekwalifikujących się do zachowania albo odbudowę kości.
Implant, most i proteza
- Most tradycyjny wymaga oszlifowania zębów sąsiednich, także wtedy, gdy są zdrowe.
- Proteza ruchoma opiera się na dziąśle i przenosi nacisk na błonę śluzową.
- Implant stoi samodzielnie i nie obciąża zębów obok.
Każdy wariant ma swoje wskazania. O wyborze decydują warunki kostne, stan zębów sąsiednich oraz oczekiwania pacjenta.
Etapy leczenia
- Konsultacja z badaniem oraz diagnostyką obrazową.
- Przygotowanie, jeśli wymaga go stan dziąseł albo ilość kości.
- Zabieg wszczepienia w znieczuleniu miejscowym.
- Gojenie, w trakcie którego kość zrasta się z powierzchnią wszczepu.
- Odsłonięcie implantu i założenie śruby gojącej.
- Wycisk albo skan oraz wykonanie pracy protetycznej.
Czas gojenia lekarz ustala indywidualnie. Wpływa na niego jakość kości, miejsce zabiegu oraz stan zdrowia pacjenta.
Opieka po leczeniu
Wokół wszczepu nie ma ozębnej, która przy zębie tłumi nacisk i odgradza kość od bakterii. Uszczelnienie tworzy tu samo przyleganie dziąsła.
Osad przy szyjce implantu wywołuje więc odczyn szybciej niż przy zębie. Codzienne czyszczenie szczoteczką międzyzębową ma takie samo znaczenie jak sam zabieg.
Wizyty kontrolne obejmują ocenę dziąsła, pomiar kieszonek i sprawdzenie kontaktów zgryzowych. Okresowo lekarz wykonuje zdjęcie radiologiczne, żeby porównać poziom kości.
Najczęstsze pytania
Czy zabieg wszczepienia implantu boli?
Zabieg przebiega w znieczuleniu miejscowym, które znosi czucie bólu. Po ustąpieniu znieczulenia pojawia się dolegliwość porównywalna do tej po usunięciu zęba. Lekarz zaleca wtedy leki przeciwbólowe oraz chłodzenie okolicy.
Ile trwa całe leczenie implantologiczne?
Od konsultacji do pracy ostatecznej mija zwykle kilka miesięcy, ponieważ kość potrzebuje czasu na zrośnięcie z wszczepem. Odbudowa kości przed zabiegiem wydłuża ten okres. Dokładny harmonogram lekarz przedstawia po analizie badań.
Czy implant można wszczepić od razu po usunięciu zęba?
Bywa to możliwe, gdy ściany zębodołu pozostały zachowane, a w okolicy nie ma ostrego stanu zapalnego. Potrzebna jest też kość poniżej dna zębodołu, która utrzyma wszczep. Decyzję lekarz podejmuje w trakcie zabiegu usunięcia.
Czy istnieją ograniczenia wiekowe?
U osób młodych czeka się na zakończenie wzrostu kośćca, inaczej położenie wszczepu przestanie pasować do pozostałych zębów. Górnej granicy wieku nie ma. Znaczenie mają stan ogólny, przyjmowane leki oraz możliwość utrzymania higieny.