Powierzchnia implantu
Powierzchnia implantu to zewnętrzna warstwa wszczepu, obrabiana tak, by ułatwić przyleganie komórek kostnych.
Po co obrabia się powierzchnię
Gładki tytan łączy się z kością wolniej niż tytan chropowaty. Rozwinięta powierzchnia zwiększa pole kontaktu i ułatwia osadzanie komórek kościotwórczych.
Producenci dobierają chropowatość w wąskim zakresie. Zbyt duża sprzyja gromadzeniu bakterii, gdy wszczep odsłoni się nad kością.
Metody obróbki
- Piaskowanie i trawienie kwasem, oznaczane skrótem SLA, najczęściej spotykane w systemach standardowych.
- Obróbka strumieniem cząstek wchłanialnych, opisywana jako RBM.
- Utlenianie anodowe, dające warstwę tlenku o rozwiniętej strukturze porów.
- Powierzchnie hydrofilne, przechowywane w roztworze soli, które szybciej zwilżają się krwią.
Znaczenie w praktyce
Rodzaj powierzchni wpływa na tempo gojenia, zwłaszcza w kości o niskiej gęstości. Lekarz uwzględnia to, planując moment obciążenia wszczepu.
Powierzchnia sama nie decyduje o wyniku leczenia. Znaczenie mają także technika zabiegu, higiena pacjenta oraz kontrola zgryzu.